Şehre Ruh Veren Yeşil Nefes
Şehre Ruh Veren Yeşil Nefes Bir şehir… Kimi zaman gri duvarların arasında sıkışmış, gökyüzünü unutan bir yürek gibidir. Yüksek binalar, kalabalık sokaklar, aceleyle yürüyen insanlar… Her şey hızla büyür, çoğalır, ama bir şey eksilir; ruh. O ruhu geri getiren şey, ne camdan kulelerdir ne de geniş yollar. O ruh, bir parkın ortasında esen rüzgârda, bir ağacın gölgesine sığınan çocuk gülüşünde, bir çiçeğin sabah güneşine uzanan narin yaprağında saklıdır. Şehir, ağaçlarla nefes alır, parklarında yaşar. Beton, şehri büyütür belki ama yeşil, onu yaşatır. Her ağaç, o kentin kalbine atılan bir sevgi tohumudur. Her çiçek, insanın içindeki umudu hatırlatır. Bahçelerde oynayan çocukların kahkahası, sokaklara hayatın melodisini yayar. Kuş sesleriyle uyanan bir şehir, asla yalnız değildir. Oysa biz çoğu zaman yanlış anlarız güzelliği. Daha büyük binalar yaparız, daha çok ışıkla süsleriz sokakları… Ama ruhu unuturuz. Oysa bir ...