Peygamber Efendimiz ve Yağmur: Kalbime Düşen En Güzel Rahmet
Peygamber Efendimiz ve Yağmur: Kalbime Düşen En Güzel Rahmet Yağmur iner… Göğün kirpiklerinden süzülen bir dua gibi, yeryüzüne değdikçe çoğalan bir merhamet gibi iner. Her damla, sanki bir ismi fısıldar usulca… ve o isim kalbime düştüğünde, içimde bir sarsıntı başlar: Sen… Ey rahmetin en ince hali… Sen geldin, dünya yağmuru öğrendi. Sen geldin, kuruyan kalpler suyla tanıştı. Senin adın, susuz bir toprağa düşen ilk damla gibi… bir anda yeşerten, bir anda dirilten… Ben… Seni bekleyen bir taş olmak isterdim. Üzerime düşen her damlada seni hissetmek, seni tanımak… Sessizliğimle seni dinlemek… Ya da çölde seni özleyen bir kuş… Kanatlarımda hasret, dudaklarımda dua, kalbimde imanla… Her çırpınışımda sana biraz daha yaklaşmak… Bir nakışta gizlenmek isterdim… Senin dokunduğun küçücük bir iz olmak… Varlığımın anlamını, senin değdiğin yerde bulmak… Bir bakış olsaydım… Sana dönen, sana değen, sana eriyen… Gözlerimden kalbime akan bir yağmur gibi, seni içime çekmek isterdim. Ey kalplerin sult...