Peygamber Efendimiz ve Yağmur: Kalbime Düşen En Güzel Rahmet

 Peygamber Efendimiz ve Yağmur: Kalbime Düşen En Güzel Rahmet

Yağmur iner…
Göğün kirpiklerinden süzülen bir dua gibi, yeryüzüne değdikçe çoğalan bir merhamet gibi iner. Her damla, sanki bir ismi fısıldar usulca… ve o isim kalbime düştüğünde, içimde bir sarsıntı başlar: Sen…

Ey rahmetin en ince hali…
Sen geldin, dünya yağmuru öğrendi. Sen geldin, kuruyan kalpler suyla tanıştı. Senin adın, susuz bir toprağa düşen ilk damla gibi… bir anda yeşerten, bir anda dirilten…

Ben…
Seni bekleyen bir taş olmak isterdim. Üzerime düşen her damlada seni hissetmek, seni tanımak…
Sessizliğimle seni dinlemek…
Ya da çölde seni özleyen bir kuş… Kanatlarımda hasret, dudaklarımda dua, kalbimde imanla… Her çırpınışımda sana biraz daha yaklaşmak…

Bir nakışta gizlenmek isterdim…
Senin dokunduğun küçücük bir iz olmak… Varlığımın anlamını, senin değdiğin yerde bulmak…
Bir bakış olsaydım… Sana dönen, sana değen, sana eriyen… Gözlerimden kalbime akan bir yağmur gibi, seni içime çekmek isterdim.

Ey kalplerin sultanı…
Uğrunda koparılan bir başın vakarıyla susmak, ama o susuşta en büyük hakikati haykırmak isterdim.
Bir gözyaşı olup akmak… Seni ilk görende, ilk iman edende süzülen o ilk fark edişte kaybolmak… Seni tanımanın ürpertici güzelliğinde erimek…

Bir kumaşın liflerinde dolaşan dokunuşun olmak…
Bir düşte sana kavuşmak…
Yeryüzünde seni bir an görmek…
Ah… Bir an görmek… O anı sonsuzluğa değişmemek…

Ve ben…
Sana hicret eden bir yürek olmak isterdim. Ardımda her şeyi bırakıp, sadece sana yürümek… Her adımda biraz daha eksilmek dünyadan, biraz daha çoğalmak sende…

Damar damar seninle dolmak…
Her nefeste seni anmak…
Her atışta seni taşımak…

Ve eğer mümkünse…
Batılı yıkmak için kuşandığın hakikatin kılıcında, küçücük bir parça olmak… Kabzasında bir dirhem gümüş gibi… Sessiz, ama seninle değerli…

Yağmur iner…
Ve ben her damlada sana biraz daha düşerim.

Anladım ki;
Sen, yeryüzüne düşen en güzel yağmursun…
Ve ben…
O yağmurda kaybolmak isteyen bir damlayım.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı