Gözlerin Değil Kalbin Gördüğü On Gözlü Köprü
Gözlerin Değil Kalbin Gördüğü On Gözlü Köprü Taşlar vardır, sadece taş değildir… Üzerinden geçenleri değil, içinden geçenleri taşır. Ve bir köprü vardır ki, nehirden çok kalpleri birbirine bağlar: On Gözlü Köprü… Altından ağır ağır akan Dicle Nehri, yalnızca su taşımaz; zamanı taşır, hatıraları taşır, duaları taşır. Her damlasında bir zikir, her akışında bir sır gizlidir. Bir vakit… Halid bin Velid’in oğlu Süleyman, yanında hakikatin izini süren sahabelerle bu köprüden geçti. Adımları taşlara değdi, ama bakışları suya… Çünkü onlar nehre bakarken aslında dünyaya değil, faniliğe bakarlardı. Akan suyun içinde ömrün geçiciliğini, derinliğinde ise Rabbin kudretini okurlardı. Ve daha öncesinde… Hz. Zülkifl ile Hz. Elyesa bu köprüden geçerken, dillerinde zikir, kalplerinde bir yük vardı: “İnsan nasıl kurtulur, kalpler nasıl dirilir, ümmet nasıl hidayete erer?” Onlar ne taşın sertliğini düşündüler, ne suyun soğukluğunu… Onlar, insanın kalbini düşündüler. Çünkü en büyük köprü, taşla kurul...