Gözlerin Değil Kalbin Gördüğü On Gözlü Köprü

 Gözlerin Değil Kalbin Gördüğü On Gözlü Köprü



Taşlar vardır, sadece taş değildir…
Üzerinden geçenleri değil, içinden geçenleri taşır.
Ve bir köprü vardır ki, nehirden çok kalpleri birbirine bağlar:
On Gözlü Köprü…

Altından ağır ağır akan Dicle Nehri, yalnızca su taşımaz; zamanı taşır, hatıraları taşır, duaları taşır.
Her damlasında bir zikir, her akışında bir sır gizlidir.

Bir vakit…
Halid bin Velid’in oğlu Süleyman,
yanında hakikatin izini süren sahabelerle bu köprüden geçti.
Adımları taşlara değdi, ama bakışları suya…
Çünkü onlar nehre bakarken aslında dünyaya değil, faniliğe bakarlardı.
Akan suyun içinde ömrün geçiciliğini,
derinliğinde ise Rabbin kudretini okurlardı.

Ve daha öncesinde…
Hz. Zülkifl ile
Hz. Elyesa bu köprüden geçerken,
dillerinde zikir, kalplerinde bir yük vardı:
“İnsan nasıl kurtulur, kalpler nasıl dirilir, ümmet nasıl hidayete erer?”

Onlar ne taşın sertliğini düşündüler, ne suyun soğukluğunu…
Onlar, insanın kalbini düşündüler.
Çünkü en büyük köprü, taşla kurulan değil,
insanın kalbinden hakikate uzanan köprüdür.
Onlar insanın içindeki karanlığa ışık aradılar.
Çünkü biliyorlardı ki, en derin uçurumlar vadilerde değil, kalplerdedir.
Ve en zor köprüler de nehirler üzerine değil, insanın nefsi üzerine kurulur.

Yüzyıllar geçti…
Köprü hâlâ ayakta.
Dicle hâlâ akıyor.
İnsanlar hâlâ geçiyor.

Ama artık çoğu göz sadece manzarayı görüyor…
Kalpler ise o derin çağrıyı duymakta zorlanıyor.
Oysa o köprüden her geçen, farkında olsa da olmasa da bir soruyla karşılaşır:
“Sen nereye gidiyorsun?”

Ve Dicle akmaya devam ediyor…
Köprü hâlâ yerinde duruyor…
Ama asıl soru şudur:
Bugün o köprüden geçen bizler,
sadece manzaraya mı bakıyoruz,
yoksa içimizde akan nehirle yüzleşebiliyor muyuz?

Belki de mesele köprüden geçmek değil…
Köprüyü içimizden geçirebilmektir.

Not: Fotoğraf, Diyarbakır Sur ilçesinde Dicle nehrinin üzerinde On Gözlü Köprü (Dicle Köprüsü)

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı