Şehre Ruh Veren Yeşil Nefes

Şehre Ruh Veren Yeşil Nefes

       Bir şehir… Kimi zaman gri duvarların arasında sıkışmış, gökyüzünü unutan bir yürek gibidir. Yüksek binalar, kalabalık sokaklar, aceleyle yürüyen insanlar…
Her şey hızla büyür, çoğalır, ama bir şey eksilir; ruh.
O ruhu geri getiren şey, ne camdan kulelerdir ne de geniş yollar. O ruh, bir parkın ortasında esen rüzgârda, bir ağacın gölgesine sığınan çocuk gülüşünde, bir çiçeğin sabah güneşine uzanan narin yaprağında saklıdır.

       Şehir, ağaçlarla nefes alır, parklarında yaşar. Beton, şehri büyütür belki ama yeşil, onu yaşatır. Her ağaç, o kentin kalbine atılan bir sevgi tohumudur.
Her çiçek, insanın içindeki umudu hatırlatır. Bahçelerde oynayan çocukların kahkahası, sokaklara hayatın melodisini yayar. Kuş sesleriyle uyanan bir şehir, asla yalnız değildir.

      Oysa biz çoğu zaman yanlış anlarız güzelliği. Daha büyük binalar yaparız, daha çok ışıkla süsleriz sokakları… Ama ruhu unuturuz. Oysa bir şehri asıl güzelleştiren, göğe uzanan cam duvarlar değil, toprağa tutunan köklerdir. Çünkü bir şehir, yeşil kalabildiği sürece insandır.

      Bir parkın bankında oturup sessizce esen rüzgârı dinlediğinde anlarsın… Şehrin kalbi atıyordur.
O kalp, bir ağacın yaprağında, bir çiçeğin kokusunda, bir çocuğun elindeki uçurtmadadır.

      Ve işte o zaman fark edersin. Şehri güzel yapan binalar değil, insanın kalbine dokunan doğadır.
Çünkü yeşil, yalnızca rengin değil, yaşamın kendisidir.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı