Dicle'nin Manevi Kanatları: Diyarbakır'ın Cennet Bahçesi Hevsel

 Dicle'nin Manevi Kanatları: Diyarbakır'ın Cennet Bahçesi Hevsel

     Ayla aydınlanan bir akşamüzeri, Diyarbakır'ın surları eski zamanların sessiz tanıkları olarak sizi selamlar. Kentin tarih kokan havası, bir zamanlar burada yaşamış medeniyetlerin yansımalarını taşırır. Şehir, asırlık taşların üzerine inşa edilmiş, surların hemen dışında, Dicle Nehri'nin kıyısında bir bahçeler zinciri uzanıyor: Hevsel Bahçeleri. Burada, doğa ve tarih iç içe şehrin yeşil bir kalbi olarak sizi selamlar. Asırlar öncesine dayanan bu bahçeler, hem doğanın hem de insanların emeğiyle şekillenmiş bir tarım ve kuş cennetidir. Çiftçiler burada emek işlerken, nehrin serin sularını, kuş cıvıltılarını ve maneviyatı içlerine çekerler.

     Hevsel Bahçeleri, Diyarbakır’ın tarihi dokusunda saklı bir cennet gibi, doğanın ve huzurun bir araya geldiği, zamana direnen bir cenneti andırır, Diyarbakır'ın manevi ve doğal hazinelerinin gözbebeği olarak parlıyor. Dicle Nehri'nin kenarında yer alan bu yeşil alan, kuşların cıvıldadığı, doğanın huzurunu sunduğu bir köşedir. 

     Bahçeler, hem kentin tarihi mirasını hem de doğal güzelliklerini yansıtır, adeta bir kuş cenneti gibi işlev görür. Hevsel Bahçeleri, Diyarbakır’ın kalbinde, Dicle'nin serin sularının ve kuşların melodisinin birleştiği, zamanın adeta durduğu bir yer olarak öne çıkar.

Not: Fotoğraf, Diyarbakır Hevsel Bahçeleri

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı