Kalemle Tamamlanan Ruh

       Yazmak, insanın iç dünyasına açılan bir penceredir; kelimeler, duyguları, düşünceleri bir araya getirerek kağıda dökülür. Her harf, her satır, bir anlam taşır, bir iz bırakır. 
Bazen kelimelerle sarılırız, onlara tutunuruz; bazen de kelimeler bizden daha güçlüdür, duygularımızı keşfetmemize yardımcı olur. Yazmak, sadece bir dışa vurum değil, bir iç yolculuktur.

       Bir süre yazmadığımda, kendimi eksik hissetmem, aslında yazmanın beni tamamlayan bir yönü olduğunun farkındalığına varmamdan kaynaklanıyor olabilir.
Belki de sosyal olmadığımızda bile kendimizi ifade etmenin, bir anlam oluşturmanın en saf yoludur. Her kelime, bizim bir parçamızı yansıtır ve zamanla yazmamak, içsel bir boşluk oluşturur.

       Sosyal etkileşimlerden uzak kaldığımızda, yazmak adeta bir dışavurum biçimine dönüşür. Birçok insan, duygularını ve düşüncelerini başkalarıyla paylaşmakta zorlanır, ama kalemle, kağıda dökülen her satır bir nevi kendi dünyamızla barış yapmamızı sağlar. Yazarken, sadece kelimeler değil, o kelimelerle birlikte hissettiklerimiz de kağıda düşer.

      Yazmak, bir anlamda bir hazzın ta kendisidir. Bazen kelimeler, duyguları anlatmada yetersiz kalabilir ama yine de bu eksiklik içinde bir tatmin buluruz. Çünkü yazarken hissettiğimiz o hazzın, insanın içindeki boşlukları dolduran bir güçtür.
Bazen yazmak, tam olarak seni anlatmasa da, seni hissedilir kılar. O yüzden yazmadığında, bir eksiklik, bir kayıp hissi doğar çünkü kalem, bir çeşit içsel dengeyi kurar.

       Sadece bir yazma eylemi değil, yazmanın gücü de vardır; bizi kendimizle yüzleştirir, hem içsel bir bağ kurar hem de dünyayla iletişimde olmamızı sağlar. Bu yüzden yazmadan durmak, bir anlamda kendi iç dünyamızla kopmak gibidir.