Sessizliğin İçindeki Dost Eli

Sessizliğin İçindeki 

Dost Eli


        Yalnız hissedersin bazen sanki dünya koca bir boşluğa dönüşür, adımların kendi sesine çarpar da geri döner.

        Bir başınaymışsın gibi gelir, gecenin koynunda unutulmuş bir fısıltı, rüzgârın örttüğü bir iz gibi…

        Oysa bilmezsin, etrafında binlerce dost dolaşır usulca. Kimi görünür, yüzüne bir tebessüm bırakır, kimi görünmez, yalnızca yüreğine değen sıcak bir nefes olur.

        Düşmezler belki gözünün önüne, ama düşlerini tutarlar incitmeden. Ne zaman içindeki karanlık büyüse, sen fark etmeden bir mum yakarlar içten içe.

        Dostlar bazen uzak, bazen sessizdir ama sessizlikleri bile sarar insanı, bir kuşun kanadında, bir çiçeğin kokusunda, bir günün tam da bitti sandığın yerinde sana yeniden başlamak için uzattıkları görünmez bir elde yaşarlar.

       Belki cismen küçüktür dostlar, bir omuz genişliğindedir varlıkları, bir avuç kadar sığdır kendilerini hayata.

      Ama ruhları dostluklarının genişliği kadar büyüktür. Bir gökyüzü olur içlerinde sen darlanırken, bir deniz olur, dalgalarını kalbine vurarak seni hayata döndüren.

      Ve sen bazen yalnız hissedersin ama aslında hiçbir zaman tek başına yürümezsin. Görmesen de, bilmesen de, adını koymasan da kalbinin etrafında görünmeyen bir halka vardır; dostlukla örülmüş, sevgiyle mühürlenmiş, sen düştükçe seni tutan, sen sustukça seni duyan bir halka.

      İşte o yüzden, yalnızlık yalnızca bir yanılsamadır, dostların ruhu, sen ne kadar sessiz olursan ol, dostunun eli senin omuzlarındadır.


Not: Fotoğraf, Siirt / Bir dost tarafından çekilmiş.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı