Yıkılan Beklentilerin Ardında Saklı Hakikat

 Yıkılan Beklentilerin Ardında Saklı Hakikat

      İnsan bazen bir beklentinin peşine o kadar takılır ki, onun gerçekleşmemesi sanki dünyanın sonuymuş gibi gelir. O an kalp daralır, akıl karışır, umut soluklaşır. Oysa unuttuğumuz bir gerçek vardır: Her beklenti bizim için hayır değildir; her gerçekleşmeyen de kayıp değildir.
       Belki de mesele, yıkıntılar arasında feryat etmek değil; o yıkıntıların altında saklanan hikmeti fark edebilmektir. Çünkü hakikate açılan kapılar çoğu zaman kırılan yerlerden görünür. İşte burada tefekkür devreye girer. İnsan, “Neden olmadı?” demek yerine “Burada bana ne öğretiliyor?” diye sorduğunda, zorluklar bir anda dönüşür, derinlik kazanır.
       Tevekkül ise teslimiyetin en güçlü durağıdır. Bu, elini çekmek değil; elinden geleni yapıp sonucu Allah’a havale etmektir. Çünkü “Hayır bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayır olabilir.” Gerçeği ise sadece Allah bilir. Biz görmediğimizi O görür, bilmediğimizi O bilir, anlamlandıramadığımızı O hayra çevirir.
       O hâlde, yıkılan beklentilerimizin altında ezilmek yerine, başımızı kaldırıp şöyle demeyi öğrenmeliyiz:
“Bunda da bir hayır vardır.”
Belki kapı kapandı çünkü ardındaki ateşten korunmamız gerekiyordu.
Belki yol bitti çünkü daha güzel bir yol açılmak üzereydi.
Belki beklediğimiz olmadı çünkü olması gereken başkaydı.
       Sonunda anlarız ki, insan plan yapar, gönül ister; fakat kaderi yazan Allah’tır. Ve O’nun yazdığı hiçbir satır, kulunun hayrına olmayan bir şey taşımaz.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı