Beyazın Sessiz Duası-2

 Beyazın Sessiz Duası-2

       Haberler kışa hep aynı kapıdan girer: Kara kış geldi, beyaz kabus çöktü, hayat felç oldu. Söz soğuktur, ses keskindir. Kar düşünce kelimeler de üşür. Ekranlar, rahmeti felaket sanan bir bakışın tercümanı olur. Oysa gökten inen bu beyazlık, bir musibet değil, Rahmân’ın yeryüzüne bıraktığı sessiz bir emanetidir.

      İnsan durmadan dünya hayatı için çalışır. Durmak, beklemek, susmak unutulmuş hâller sayılır. Kar yağınca yollar kapanır diye feryat edilir, oysa kalpler açılır, fark edilmez. Aceleyle kurulan hayat, yavaşlatılınca ürker. Zincir sandığımız şey, nefsin itirazıdır rahmet esaret olmaz, terbiyedir.

      Beyaz esaret dedikleri, beyaz bir terbiyedir. Kar düşünce şehir sükûta çağrılır. Sokaklar secdeye varır, gürültü geri çekilir. Hayat felç oldu deriz hâlbuki hayat, zikre durmuştur. Kar, dünyanın hoyrat yüzünü örter, eşyayı susturur kalbi konuşturur. İnsan, başkasının ayak izleri silinince kendi yolunu görmeye başlar.

      Kar tanesi sır taşır. Her biri gökten bir harf gibi iner. Biri “Latîf” der, inceliği öğretir, biri “Cemîl” diye düşer, güzelliği hatırlatır. Kimi “Hakîm”dir, ölçüyü fısıldar, kimi “Kâdir”dir, kudreti gösterir. Hiçbiri ötekine benzemez çünkü Esmâ tecellisi tektir ama sonsuzdur. Bu yüzden kar, tek renk görünür ama mânâsı sayısızdır.

      Beyaz kabus değildir bu. Bu, beyaz bir hicrettir, gürültüden sükûta, dıştan içe, dünyaperestlikten Allah'ın rahmetine.

     Belki de felç olan hayat değil, bakıştır. Göz rahmeti tanımazsa, dil âfeti çağırır oysa kış ilâhî bir merhametin örtüsüdür. Yeter ki başımızı kaldırıp düşeni yalnızca soğuk sanmayalım çünkü düşen kar değil; düşen, kalbe konan bir davettir. Rahmân, beyazla seslenir, dur derin bir nefes al ve hatırla.


Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı