Kalbin İbadeti Oruç

 Kalbin İbadeti Oruç

       İnsan bazen hayatı büyük şeylerden ibaret sanır. Büyük başarılar, büyük hayaller, büyük sözler… Oysa insanın gerçek değeri, görünmeyen yerde saklıdır. Kalbin sessizliğinde, niyetin saflığında ve Rabbine yöneldiği o kimsenin görmediği anlarda.

İşte İslam, insanın bu görünmeyen tarafını inşa etmek için beş temel üzerine kurulmuştur. Şehadet, namaz, zekât, hac ve oruç… Bunlar sadece ibadet değil, insan ruhunun ayakta durmasını sağlayan sütunlardır.

Oruç ise bu sütunların en sessiz olanıdır. Çünkü oruç, insan ile Allah arasında saklı bir sırdır. İnsan namaz kıldığını başkası görebilir, zekât verdiğini başkası bilebilir; fakat oruç, sadece Allah’ın bildiği bir sadakattir. İnsan aç kalır, susuz kalır ama bunu kimse için değil, sadece Rabbi için yapar. Bu yüzden oruç, Allah’ın özel olarak mükâfatlandıracağını vaat ettiği bir ibadettir.

       Oruç sadece bedeni aç bırakmak değildir. Oruç, dili yalandan korumaktır. Kalbi kötü niyetten uzak tutmaktır. Öfkeyi susturmak, ibadetleri çoğaltmak, sabrı konuşturmaktır. Çünkü nice insanlar vardır ki aç kalırlar ama ruhlarıda aç kalmaya devam eder. Nice insanlar vardır ki susuz kalırlar ama kalpleri hâlâ dünya hırsıyla doludur. Gerçek oruç, insanı değiştiren oruçtur insanı daha sabırlı, daha merhametli ve daha temiz yapan oruçtur.

       Oruç bir kalkandır insan ile kötülükler arasına çekilmiş görünmeyen bir duvardır. 

      Oruç tutan insan, sadece açlıkla değil, nefsinin istekleriyle de mücadele eder. Kendine hâkim olmayı öğrenir. Sabretmeyi öğrenir. Beklemeyi öğrenir. Çünkü iftarın sevinci, sabrın meyvesidir. Ve o sevinç sadece sofrada değil, insanın kalbinde doğar.

       Ramazan ise sıradan bir zaman değildir. O, göğün kapılarının açıldığı, rahmetin yeryüzüne indiği bir misafir gibidir. Bu ayda yapılan küçük bir iyilik bile büyür, küçük bir dua bile göğe yükselir. İnsan bu ayda sadece aç kalmaz aynı zamanda kalbi de arınır. Kin azalır, merhamet artar. İnsan, kendine ve Rabbine yeniden yaklaşır.

      Bir gün, insan bu dünyadan ayrıldığında, yaptığı ibadetler onun yanında olacaktır. Namazı başucunda, zekâtı sağında, orucu solunda… Oruç, o gün insanı yalnız bırakmayacaktır. Çünkü o, sadec bir açlık değil; Allah için gösterilmiş bir sadakattir.

Belki de bu yüzden cennette sadece oruç tutanlar için özel bir kapı vardır. Reyyan kapısı… O kapıdan girenler, bu dünyada sabretmenin karşılığını alacaklardır.

       İnsan bazen aç kalınca zayıfladığını sanır. Oysa oruç, insanı zayıflatmaz; güçlendirir. Bedeni değil, ruhu güçlendirir. Çünkü oruç, insana kim olduğunu hatırlatır: Aciz ama değerli, zayıf ama Allah’a yakın bir kul olduğunu…

      Ve belki de orucun en büyük hikmeti şudur: İnsan, aç kaldığında değil; Rabbine yaklaştığında doyar.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı