Bir Secdeyle Bir Ömrün Değiştiği Gece Kadir Gecesi

 Bir Secdeyle Bir Ömrün Değiştiği Gece Kadir Gecesi

       Geceler vardır sessizdir, sakindir, sıradan geçer. Ama bir gece vardır ki gökyüzü o geceye başka bakar, yıldızlar o gece başka parlar, melekler o gece yeryüzüne daha çok iner. İşte o gece Kadir Gecesidir.
       İnsan bazen hayatın telaşına kapılır. Günler geçer, aylar geçer…
Kalp yorulur, ruh ağırlaşır, insan fark etmeden içindeki huzuru kaybetmeye başlar. Ama Allah, kullarını yalnız bırakmaz. Yorgun kalplere bir kapı açar, kararmaya başlayan gönüllere bir ışık gönderir. İşte o ışığın adı Kadir Gecesi’dir.
       O gece gök kapıları ardına kadar açılır. Rahmet, yeryüzüne yağmur gibi iner. Melekler iner, duaları toplar, gözyaşlarını görür, kalplerdeki pişmanlıkları Rabbine taşır, İhlas ile yapılan ibadetleri Allah'a sunarlar. Sessizce kaldırılan eller, fısıltıyla yapılan dualar o gece boşluğa düşmez. Çünkü o gece, bin aydan daha hayırlı bir gecedir.
Bir düşün…
Bin ay…
Seksen yıldan daha uzun bir zaman. Bir insanın neredeyse bütün ömrü kadar bir bereket, bir tek gecenin içine sığdırılmıştır. Rabbimiz kullarına ne büyük bir rahmet kapısı açmış.
       Belki insan çok hata yaptı.
Belki kalbi kırdı, belki kalbi kırıldı.
Belki nice günleri gafletle geçirdi, günanahlarla dolu bir hayat geçirdi.
Ama Kadir Gecesi insana şunu fısıldar:
“Dön… Kapı hâlâ açık.”
       O gece secdeye varan bir kulun gözyaşı, belki yılların yükünü siler. İçten edilen bir dua, kaderin yönünü değiştirir. Samimi bir tövbe, kararmış kalpleri yeniden aydınlatır.İhlas ile yapılan ibadetler Rabbimizin rızasını kazandırır.
       Kadir Gecesi, yalnızca bir gece değildir.
O gece, affın kapısıdır.
O gece, kalbin yeniden doğduğu andır.
O gece, insanın Rabbine en yakın olduğu zamandır.
       Belki herkes uyurken bir köşede Kur’an açılır. Bir kalp titreyerek dua eder. Bir kul secdede gözyaşı döker. İşte o anda gökyüzü sessizce şahit olur ve melekler o kulun adını rahmetle anar.
       Kim bilir…
Belki de o gece yapılan küçücük bir dua, insanın bütün hayatını değiştirir.
       Bu yüzden Kadir Gecesi geçip giden sıradan bir gece değildir. O gece, insanın kaderine dokunan bir rahmet gecesidir.
       Gel…
Bu geceyi boş geçirme.
Kalbini susturma.
Ellerini kaldır ve Rabbine yönel.
       Çünkü bazen bir gece,
bir ömrü değiştirmeye yeter.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı