Hz. Muhammed İnsanlığa İnen Nur

 Hz. Muhammed İnsanlığa İnen Nur


       İnsanlık bazen uzun geceler yaşar. Gökyüzü karanlık, yollar sessiz, kalpler yorgun olur. Adalet susar, merhamet unutulur, insan kendi vicdanının sesini bile duyamaz hale gelir. İşte böyle bir çağda, çölün ortasında bir sabah doğdu. O sabah yalnız bir güneşin değil, insanlığın kaderini değiştiren bir nurun doğuşuydu: Hz. Muhammed’in gelişi.
      Hira’nın sessizliğinde yankılanan ilk vahiy, sanki göğün kalbinden yeryüzüne inen bir rahmet damlasıydı. Uzun zamandır kuruyan gönüllere düşen bir yağmur gibi. İnsanlık kirlenmiş toprağını arındıracak bir rahmet bekliyordu. Ve o rahmet geldi. Onun gelişi, karanlık gecelerin ufkunda beliren ilk şafak gibi bütün yeryüzünü aydınlatmaya başladı.
       Onun adı anıldığında çöl rüzgârları bile yumuşardı. Yetimlerin gözyaşı onun merhametiyle diner, mazlumların kalbi onun adaletiyle teselli bulurdu.
Yalnız sözleriyle değil, kalbiyle konuşan bir peygamberdi. Bir çocuğun başını okşayan eli, bir fakirin kapısını çalan şefkati, insanlığın unutulmuş merhametini yeniden hatırlattı.
       Sanki kâinat onun gelişine hazırlanmıştı. Gökyüzü meleklerin tebessümüyle genişlemiş, yeryüzü yeni bir umutla nefes almıştı. İnsanlık uzun zamandır bulanık sular içmiş gibiydi ruhlar yorgun, kalpler susuzdu. Fakat onun getirdiği hakikat, ab-ı hayat gibi gönüllerden gönüllere akmaya başladı.
      Hayatı bir nur nehri gibiydi. Nereye aksa karanlıkları temizledi, nereye dokunsa umut yeşerdi. İnsanlığa yalnızca ibadeti öğretmedi, insan olmanın inceliğini, merhametin güzelliğini ve adaletin onurunu öğretti.
       Bugün yeryüzünde milyonlarca kalp onun adıyla huzur buluyorsa, bu onun bıraktığı rahmet izindendir. O iz, çöllerde kaybolmayan bir yıldız gibi hâlâ yol göstermektedir. Zaman değişse de insanın kalbindeki ihtiyaç değişmez; merhamete, hakikate ve adalete duyulan ihtiyaç. Ve o ihtiyaçların en güzel cevabı yine onun hayatında saklıdır.
       Hz. Muhammed, Allah'ın en sevdiği peygamberi ve kuludur, insanlığa inen bir nurdur. Onun gelişiyle çöl yeşermiş, geceler sabaha kavuşmuş, kalpler yeniden dirilmiştir. Onu sevmek yalnız bir peygamberi sevmek değildir; merhameti sevmektir, adaleti sevmektir, insan olmanın en güzel halini sevmektir.Sözleri ve sünnetleri ile kıyamete kadar yaşayacak, Kur'an ahlakı ile ahlaklanan son peygamberdir.

      Peygamber efendimiz karanlık çağların ortasında doğan ve insanlığa sonsuz sabahlar armağan eden bir rahmettir.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı