Kadir Gecesi Bir Gecenin İçine Sığan Sonsuzluk

 Kadir Gecesi Bir Gecenin İçine Sığan Sonsuzluk


       İnsan bazen hayatın yalnızca gördüğü zamandan ibaret olduğunu sanır. Günler birbirini kovalar, aylar geçer, yıllar sessizce ömrün sayfalarına yazılır. Fakat bazı anlar vardır ki zamanın akışı değişir bir gece gelir ve sıradan gecelerden ayrılır. İşte o gece, göğün kapılarının aralandığı, rahmetin yeryüzüne sessizce indiği gecedir.

       Kur’an’ın ifadesiyle:
“Biz onu Kadir gecesi indirdik. Kadir gecesi nedir, bilir misin sen? Kadir gecesi bin aydan hayırlıdır. Meleklerle Ruh o gece Rablerinin izniyle her iş için iner de iner. Tam bir esenliktir o gece, tâ tan yeri ağarıncaya kadar.” (Kadîr sûresi, 1-5)”

       Bu sözler yalnızca bir zaman dilimini anlatmaz; insanlığa uzanan ilahî bir dokunuşu anlatır. Çünkü o gece, insanlığın karanlıkta yol aradığı bir zamanda, gökten bir nur indirildi. O nur, yalnızca bir kitap değildi kalpleri dirilten bir rehberdi. Yeryüzünde kaybolan insanın yönünü bulması için gönderilmiş ilahî bir çağrıydı.

Düşünün…
Bir gece…
Ve o gecenin içine sığdırılmış bin aydan daha değerli bir anlam. İbadetle o geceyi geçirmek anlama değer katar.

       İnsan ömrü çoğu zaman bin aya bile ulaşmaz. Fakat Rabbimiz öyle bir gece yaratmıştır ki, o geceyi ibadetle ihya eden insanın kalbine,ruhuna sanki bir ömürlük bereket yazılır. Çünkü Kadir gecesi, yalnızca bir zaman değildir insanın Rabbine en yakın olduğu anlardan biridir.

       O gece gökyüzü yalnız değildir. Ay ve yıldızlar kadar görünmeyen misafirler de vardır.
Melekler iner… rahmet iner… huzur iner…bereket iner...
Adalet iner...
Ve...
Allah'ın sözü
Kur’an iner.
İlahi emirler, ibadetler, dualar ve umutlar o gece gökle yer arasında sessiz bir yolculuk yapar.

       Dünya belki aynı dünyadır, şehirler aynı, insanlar aynı… Fakat kalbini açan biri için her şey değişir. Çünkü Kadir gecesi insana şunu fısıldar:
Bir gecede insanın kaderi değişebilir. Bir duada, bir amelde, bir ibadette, bir ömür aydınlanabilir.

       O gece karanlık değildir; karanlığın içindeki aydınlıktır. Gürültünün ortasında saklı bir sükûnet, yorgun kalpler için bir merhamet kapısıdır.
Ve tan yeri ağarıncaya kadar o gece bir esenliktir.

       Kadir gecesinin en büyük sırrı şu olabilirmi;
Allah’ın rahmeti, insanın umudundan daha büyüktür.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı