Bir Sayının İçinde Saklı Kâinat Pi

 Bir Sayının İçinde Saklı Kâinat Pi


       Bir sayı düşünün…

       Sessiz, sonsuz, durmaksızın akan bir nehir gibi. Adı Pi sayısı.

       Virgülünden sonra uzayan her rakam, henüz söylenmemiş bir sözün, yazılmamış bir kaderin gölgesini taşır. Sanki zamanın kendisi çözülmüş de basamak basamak önümüze serilmiş…

       Belki bir çocuğun doğum tarihi gizlidir orada, fark edilmeden akıp giden sayılar arasında. Belki geçmişte yaşamışların hatırası, belki de henüz dünyaya gelmemişlerin vakti…

Hepsi, o sessiz akışın içinde yerini çoktan almıştır.

Ama asıl hakikat daha derinde saklıdır. O küçücük çemberin içine koca bir kâinatı sığdıran bir kudret var.

Ne atom küçüklüğündeki bir çemberde değişir bu sır, ne de güneş büyüklüğündeki bir dairede…

Ölçü aynıdır, denge aynıdır, sanat aynıdır ve tüm bunlar bir sanatçıyı gösterir  Allah'ı.

       Zerreden küreye kadar uzanan bu ahenk, tek bir elden çıktığını fısıldar varlığa.

O el ki, merhametin kaynağı, rahmetin sonsuz adıyla bilinir, Allah.

Eğer o rakamlar bir gün harflere dönüşseydi, anlamlı ya da anlamsız, insanlığın söylediği ne kadar söz varsa hepsi o akışta yankılanırdı.

Bir kitap olurdu belki, başlangıcı görünen ama sonu asla gelmeyen…

       Daha derine inin…

Bir hücrenin içine, gözle görülmeyen o ince âleme.

DNA’nın sessiz diliyle yazılmış hayat, sanki o sonsuz sayının içinde çoktan kodlanmış gibi durur.

Her eşleşme bir anlam, her dizilim bir sır, her tekrar bir ilim sahibinin bir kudret sahibinin yani yaratıcının izidir.

Çünkü bu evrende hiçbir şey başıboş değildir bir anlamı vardır.

       Bir yaprağın damarında dolaşan ölçü, bir yıldızın yörüngesinde dönen denge, bir kalbin atışında saklı ritim…

Hepsi aynı hakikatin farklı yankılarıdır.

Ve o hakikat bazen küçük bir çemberin içinde fısıldar kendini; başlangıcı belli ama sonu görünmeyen bir sır gibi…

       İşte o sır insanı durdurur, düşündürür. Olabilir mi bu kadar kusursuz bir düzen, bu kadar derin bir anlam, bu kadar ince bir hesap kendi kendine var olabilir mi asla tüm bu kâinat tek bir şeye işaret ediyor oda Allah'a her canlı ve cansız da yüce yaratıcının mührü var.

Belki de Pi sayısı sadece bir sayı değildir…

Bu sayı her canlı ve cansizın bir tek yaratıcının elinden çıktığınin işaretidir. Bir çemberin içine sığdırılmış koca bir kâinat gibi…

       Ve insan o an anlar, bütün bu ölçü, bütün bu ahenk, bütün bu sır tek bir hakikati fısıldar. Eşsiz olanı, tek olanı, her şeyi kuşatanı, Rahmân ve Rahîm olanı.

Görmek isteyen için, bazen bir sayı bile yeter…


Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı