İyiliğin Sessizliği

       Bir an dur…
Kalbinin sesini dinle. Gürültüyle dolu bu dünyada, en çok yankılanan şeyler hep kötü haberlerdir.
Çünkü karanlık, kendini göstermek için bağırır ama iyilik… sessizce dokunur ruhumuza.

       Unutma, her köşe başında bir gölge varsa bir o kadar da ışık vardır onu dengeleyen.
Bir el incitiyorsa, nice eller vardır sarıp sarmalayan.
Karanlık, bazen daha gürültülü görünür ama ışık sessizce kazanır.

      İyilik, acele etmez…
bilir ki son söz her zaman ona aittir. Kötülük gölge gibidir, varlığı ışığa bağlıdır.
Işık çoğaldıkça, o silinir ve siz ışık olun. Bazen kırılırız ve o kırıkların arasından dünyayı izleriz
her şey daha sert, daha acı görünür.
Ama o an fark etmeyiz,
birinin duasında yer aldığımızı,
bir başkasının içten bir gülümsemeyle bize güç verdiğini.

      İyilik, gösterişsizdir.
Bir kapıyı tutan elde, bir “iyi misin?  sorusunda, "Kendin ve sevdiklerin güvende” cümlesinde hiç tanımadığın birinin içten bakışında saklıdır.
Dünya, sandığımız kadar soğuk değil.
Sadece biz bazen üşümeyi seçiyoruz korkularımızla.
Oysa etrafımız, görünmeyen bir şefkat ağıyla örülü bizi düşünen, koruyan, fark etmeden yanımızda duran insanlarla dolu.

      Karanlığa bakıp hüküm verme…
Çünkü ışık, her zaman daha fazladır, sadece sessizdir.

       Kalbinde korku hissedersen,
dünyaya değil, Allah'a yönel.
Çünkü O’na sığınan bir kalp,
fırtınanın ortasında bile huzur bulur.

Not: Fotoğraf Van/Tuşba, Çitören Köyü.