Küfrün İki Yüzü: Adem-i Kabul ve Kabul-ü Adem

 Küfrün İki Yüzü: Adem-i Kabul ve Kabul-ü Adem


Bir kalp düşün…
Sessizce atan, fakat neyi aradığını bilmeyen. Gözleri açık, ama bakmayan, kulakları var, ama duymayan…

İşte orada başlar: Adem-i kabul.
Hakikat kapıyı çalar ama içeride kimse yoktur sanki. Ne inkâr vardır açıkça, ne de kabul…

Sadece bir boşluk, bir ilgisizlik, bir “sonra bakarım” ertelemesi.
Gökyüzü serilir başının üstüne, yıldızlar birer ayet gibi parlar ama o, başını kaldırmaya üşenir.
Toprak konuşur, hayat fısıldar ama o, kendi gürültüsünde kaybolur.

Düşünmemek…
En kolay inkârdır bazen.
Çünkü düşünmek, sorumluluk doğurur; görmek, kabulü zorlar.
O yüzden bazı kalpler, hakikatten değil, hakikati düşünmekten kaçar.

Bir de başka bir yol var…
Daha sert, daha keskin, daha iddialı: Kabul-ü adem.

Bu kez kalp boş değildir; aksine doludur ama yanlışla, ama zıtla, ama karanlık bir inatla.
Bu insan, sadece yüz çevirmez karşı durur. Sadece susmaz tiraz eder. Hakikatin ışığına gözlerini kapatmakla kalmaz, karanlığı savunur.
Delil arar ama yokluğa delil arar. İspat etmeye çalışır olmayanı. Ve sonra, kendi kurduğu o ince, kırılgan dünyayı başkalarına da anlatır. Bir şüpheyi değil, bir inkârı taşır dilinde.

Biri suskun bir uzaklıktır, diğeri gürültülü bir karşı duruş. Biri gafletin sisinde kaybolur, diğeri inkârın ateşinde yanar. Biri bilmeden kaybeder, diğeri bildiğini sanarak…

Ey kalp, en tehlikelisi bazen bağıran değil, sessiz olandır. Çünkü sessizlik, yavaş yavaş örter hakikati.

Ve ey insan, hakikat seni çağırırken ne susarak kaç, ne de karşı çıkarak kaybol.
Bak, düşün ve kalbini boş bırakma, boş kalan kalp, ya gaflete düşer ya da yanlışa dolar.

Kalbini, Hadis ve Sünnet nuruyla, iman hakikatleriyle doldur ve secdeye vararak, bütün benliğinle Allah’a yönel…



Not: Adem-i kabûl: İman hakikatlerine karşı lakayt kalmak. Hakikatleri üzerinde düşünmeden, inkâr etmektir. Sözde imana ilgisiz davranmak gibi görünmek ama gerçekte kabul etmemektir.
İman: Tasdik demektir. "Acaba?" diyerek tarafsız kalmaya çalışmak, aslında o gerçeği kabul etmemektir ve seni yavaş yavaş inkar kapısına götürür.

Kabûl-u adem: Gerçek olmayan bir fikri yahut inancı kabul etmek, imanı reddetmektedir, hakikatin zıddına inanmak ve bunu dava etmektir. İmanı inkar etmek ve bunu tüm insanlara kabul ettirmek ve yaymak için çalışmaktır.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı