Tebessümün Sevap, Hüznün Yük, Seçimini Yap

 Tebessümün Sevap, Hüznün Yük, Seçimini Yap


       Bir gülüş düşer bazen kalbin eşiğine, sessizce açan bir çiçek gibi…

Ne rüzgâr bilir adını, ne de kalabalıklar fark eder ama gök, o anı unutmayan bir defter gibi saklar. Çünkü en küçük iyilikler bile en büyük rahmetlerin habercisidir.

       Yüzün asıldığında daralır dünya, sokaklar susar, gölgeler uzar, içinde biriken ağırlık, sözlerine bile sitem olarak düşer.
Hüzün, fark ettirmeden çoğalır; birikir, büyür ve kalbini yorar. Oysa bir tebessüm, hiç ummadığın bir yerden doğan bir ışık gibi o yükü alır da götürür usulca.

       Bilmez misin, bir gülüş bazen bir duadır aslında?
Dudaklarının kıyısında duran o ince kıvrım, belki de bir kalbin karanlığını aydınlatır.
Bir selam, bir bakış, bir içten tebessüm…
Hepsi görünmez bir iyilik zincirinin halkalarıdır.
Ve sen fark etmeden, iyiliğin tam ortasında durursun.

       Kalbini karartan ne varsa bir anlığına bırak kenara.
Çünkü hayat, asık bir yüzle taşınmayacak kadar kısa, rahmet ise gülümseyenlere daha yakındır.
Güneş nasıl karanlığa inat doğarsa, sen de hüznüne inat tebessüm et.
Zor olsa bile, çünkü en kıymetli gülüşler en ağır anların içinden doğar.

      Unutma, seni gülümserken gören yalnızca insanlar değildir. Her anını bilen, her halini gören o merhamet sahibi Rabbin, senin küçücük tebessümünü koca bir sevap olarak yazandır.

 Asma suratını…
Çünkü sen gülümsediğinde sadece yüzün değil, kaderin de aydınlanır. Belki bir çocuğun neşesine, belki bir yorgunun umuduna dokunursun.
Belki de fark etmeden bir kalbi hayata yeniden bağlarsın.

Seçimini yap…
Ya hüznün yükünü omuzlayacaksın ya da bir tebessümle hafifleyeceksin. Ya içini karartan düşüncelere tutunacaksın ya da bir gülüşle göğe yükseleceksin.

       Bir tebessüm, sadece bir tebessüm değildir…
Bir kalbin kurtuluşu, bir ruhun huzuru ve belki de cennete açılan en sessiz kapıdır.

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı