Secde Zamanı Genişletir Boşluk ise Kısaltır

 Secde Zamanı Genişletir Boşluk ise Kısaltır


Bir gün yine yirmi dört saat…
Güneş yine aynı vakitte doğuyor.
Gece yine aynı karanlığı seriyor gökyüzüne.Saatler değişmedi, dakikalar eksilmedi ama insanın içinden bir şey kayıp gidiyor sanki.

Herkes söylüyor bunu “Zaman çok hızlı geçiyor…”
Çünkü gerçekten geçiyor gibi hissediyoruz. Sabah oluyor, göz açıp kapayıncaya kadar gece geliyor.
Haftalar rüzgâr gibi uçuyor. İnsan daha dün çocuktu bugün aynalarda yılları görüyor.

Belki bunun içinde ince bir hikmet vardır…
Eskiden insanlar uzak diyarlara yürüyerek giderdi. Bir yol iki ay sürerdi. Yolculuk sabrı öğretirdi. İnsan yavaş yaşardı. Şimdi ise göklerde uçan demir kuşlarla iki aylık yollar iki saate sığıyor. İnsan hızlandı, dünya küçüldü. Belki de Allah, eski insanların zamanı ile bugünün insanını böyle dengeliyordur. 
Onlar yavaş yol alıyordu, zaman da yavaş akıyordu. Şimdi insan her yere hızla ulaşıyor, zaman da hızla akıp gidiyor. İlahi adaletin sessiz bir tecellisi gibi…

Ama asıl mesele başka yerde gizli olabilir mi…
Bugünün insanı zamanı yaşamıyor zamanı tüketiyor.
Geceler telefon ışıklarıyla eriyor. Televizyonlar sabaha kadar konuşuyor. Oyunlar insanın ruhunu uyuşturuyor.
İnsan uyumuyor ama dinlenmiyor da. Sonra sabah namazı kaçıyor. Güneş doğarken perdeler kapanıyor. İnsan öğlene kadar, bazen ikindiye kadar uyuyor. Böyle olunca vakit bereketsizleşiyor.
Çünkü boş geçen saatler, kalpte ağırlık bırakır.

Oysa sabah namazına kalksak…
Sessizliğin içinde Rabbimize yönelsek…
Namazdan sonra Kur’an okusak…
Dilimize zikir değse…İbadetle güneşin doğuşunu beklesek...

İşte o zaman zamanın değiştiğini hissederiz.
Bir gün sanki yirmi dört saat değil de kırk sekiz saat olur. İşlerin yetişir. Ruhun daralmaz. Kalbin yorulmaz. Çünkü ibadet, zamanın içine bereket indirir.

Zikirle geçen vakit yormaz Kur’an ile geçen saat eksiltmez zaman genişler hem dünya hem ahiret iyilikle geçer.
Secdeyle başlayan gün insanın ruhunu genişletir.
Demek ki zamanın hızlanmasının sebebi sadece çağın değişmesi değil…
Asıl sebep, insanın kalbinin dünya ile dolup ahireti unutmasıdır.

İbadetle geçen bir gün ağır ağır akar. İçinde huzur vardır. Bereket vardır. Rahmet vardır.

Ve insan o zaman anlar…
Aslında hızlı geçen zaman değil, boş geçen ömürdür.
İbadetle zamanı yavaşlatarım ve bereketlendilerim. 

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran

İlahi Sanatın Yansıması Altın Oran Sessizce açılır varlık perdesi… Bir çizgi uzar, bir kıvrım döner, bir ölçü yerini bulur. Tesadüf gibi görünen her şey, aslında ince bir hesapla yazılmıştır. Ve insan, bakmayı bildiği an fark eder, her şey bir sanatçının izini taşır ve o sanatçı El-Bâri dir. Bir yaprağın damarlarında dolaşan düzen,  bir denizin kıyıya vuran ritmi, bir çiçeğin yapraklarında saklı simetri… Hepsi aynı fısıltıyı tekrar eder: “Ben gelişi güzel değilim.” Altın oran, sayılardan ibaret bir sır değildir yalnızca; O, gözle görülenin ötesinde hissedilen bir ahenktir. Bir yüzün güzelliğinde, bir galaksinin dönüşünde, bir çiçeğin açışında kendini gösteren ilahi bir denge… Sanki her şey, görünmeyen bir cetvelle ölçülmüş gibi. Ve o cetvel… Ne insanın elindedir ne de zamanın. O, tek, eşi ve benzeri olmayan Allah'ın sessiz imzasıdır. Allah’ın yaratma sanatı, sadece var etmek değil,  aynı zamanda en güzel şekilde var etmektir. Ne eksik ne fazla… Tam kararında. İnsan baktıkça ha...
Devamı

Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği

  Zihnin Zinciri Alışkanlığın Köleliği          Kölelik deyince aklımıza önce demirden zincirler gelir, bilekleri ezen kelepçeler, gözleri karartan karanlık zindanlar… Oysa insanın en derin ve en sinsi köleliği, zihnindekidir. Görünmezdir, sessizdir, alışılmışlığın içinde saklanır. Bu kölelik, dışarıdan dayatılmaz içeriden kabul edilir. Ve işte bu yüzden, en güçlü prangadır.       Zihin bir kez boyun eğmeye alıştı mı, bir kez itaat etmeyi konfor bellediyse, artık o zihnin önüne ister altından bir özgürlük kapısı koy, ister göğe açılan bir merdiven… Hiçbiri anlam ifade etmez. Çünkü esaretin sıcaklığına alışan bir düşünce, özgürlüğün serin rüzgârını tehdit sayar. Hatta o rüzgârın kendisini hasta edeceğine inanır. Özgürlük onun için bir belirsizlik, bir tehdit, bir yalnızlıktır artık.        Alışkanlıkla örtülmüş bir kölelik, kişi farkında bile olmadan yerleşir ruha. Başlarda sorguladığı her şey, zamanla “doğru” olarak kabul ...
Devamı

Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar

  Tıkış Tıkış Evler, Yorgun Ruhlar       Evin içi nefes almıyor artık. Her köşede bir obje, her rafta bir biblo, her duvarda anlamsız bir dekor. Nefes almıyor oda. Işık bile zor geçiyor kalın perdelerin ardından. Halılar kalın, koltuklar büyük, sehpalar süslü, ama yürek dar. Çünkü bu ev bize ait değil. Biz bu evde sadece yer kaplıyoruz. Asıl sahipleri eşyalar.       Oysa bir zamanlar ev, korunmak içindi. Dinlenmek, kendin olmak, kendi kendine kalmak için. Şimdi ise her köşe dergi kapağına benzemeye çalışıyor. Misafir gelirse ne düşünür diye değil, sanki birileri sürekli izliyormuş gibi. O duvar saati, gerçekten saati mi gösteriyor, yoksa sadece orada durmak için mi var? O devasa yemek masası, yılda kaç kez tam kadro kullanılıyor? Ve vitrin... İçinde cam cam üstüne yığılmış, neyi anlattığı belirsiz hatıra kırıntıları.       Sadelik artık yoksulluk gibi gösteriliyor. Az eşya, eksiklik sayılıyor. Oysa fazlalık, zihni boğan bir zincir. Kapit...
Devamı